EMEKLİYORUZ

Uzun uğraşlardan sonra oğluş sonunda emeklemeye başladı. Ben umudumu kesmiştim ama nihayet başardı. Bana kalsa direk yürümesini tercih ederdim ama demek ki aşama aşama oluyor bu işler. Ben biraz aceleci bir anneyim sanırım, neyse hadi hayırlısı bakalım... Emekleme tarihimiz 07.03.2009 kayıtlara alalım di mi :D

Dayımız Geldiii

Erasmus için İtalyada olan dayımız sonunda geldi. Dayımız gittiğinde oğluş henüz 3 aylıkdı. Aradan 6 ay geçmesine rağmen oğluş dayısını unutmamış olsa gerek ki onu hiç yabancılamadı. Kan çekti kan :)))

Ce EEEEE.....

Bu günlerdeki favori kitabımız Gidayda. Durup durup onu okuyoruz. Oğluş tam bir kitap dostu :D

Serinin diğer kitaplarına da bu kadar ilgi gösterecek mi bilemiyorum! İlk fırsatta alıp denenecek tabi ki.

Hani şu bahsettiğim inci dişlerimiz bu resimde biraz belli oluyor sanırım! Oğluş fotoğraf makinasının tadını oldukça merak ettiğinden dolayı ancak bu kadar yakınlaşabiliyorum!

Bir diğer merak konumuz bulaşık makinası; örümcek maceralarımız başladı başlayalı oğluş özgürlüğünü ilan ilan etmiş durumda. Geçen akşam bulaşık makinasını açar açmaz koşarak makinanın yanına geldi ve sanki bir hazine bulmuş edasıyla bir bakışı vardı anlatamam :D Yürü be Efe oğlan seni tutabilene aşkolsunn....

Yeni Yıla maceralı bir giriş!

Özetini çıkarıyorum geçen yılların; ne çok şey olmuş, yaşanmış, ama benim yaşam grafiğimde şimdiye kadarki pik noktamdı 2008 acısıyla tatlısıyla! Hayatımın en değerli varlığı oğlumu gönderdi bana tanrım. Ne kadar şükretsemde o kadar yetersiz kalıyor ki...

Geçen sene bu zamanlarda amniyonsentez sonucumuzu bekliyorduk, çaresiz... Şimiyse oğluşla geçirdiğim mutlu anlar...

Muhasebesini yapıyorum herkesin; iyileri bi tarafa, kötüleri bi tarafa ayırıyorum. Ailem ve dostlarımla geçirdiğim güzel zamanları gülerek anımsıyor, Dost zannettiklerimi ise affetmeye çalışıyorum!

Hayat o kadar güzel ve kısa ki küçük hesaplar yapmaya değmez diyorum (Anlayana tabi :D )

İnşallah her geçen yıl bir öncekinden de güzel olur tüm dünya için....

Yılbaşında oğluşumuzu da alıp taaa uzaklara Dubaiye gittik. Her ne kadar ben orada da hasta olarak gezsem de Allahtan oğluş iyileşmişti. Hatta küçük tavşanım 2 dişini de burada gitmeden patlattı. İnci dişlerimizi ilerleyen yazılarda yayınlıycam inşallah. Ne zaman fotoğraf makinesiyle oğluşun yanına gitsem ağzını açmayı bırak, fotoğraf makinasını elinden zor alıyorum. Ama çabalarım sürüyor uygun pozu yakalayacağım inşallah :D

İşte Dubai gezimizden kareler (700 küsür fotoğraftan birkaçı :D )

İşte bizi Dubaideki evlerinde ağırlayan dostlarımız; Deniz ve Ercan. Geçen sene de yeni yıla birlikte girmiştik. Bu sene de çok güzel oldu tekrar teşekkürler Deniz teyze ve Ercan amca...

Oğluşla Yunusların şovunu izleyip,

Fotoğraf çektirdik

Alışveriş merkezleri gezildi...

Tekne turu atıldı

Palmiye adasına gidildi.

Duty Free canavarı oğluş :D

Veee eve dönüş...

Dönüşte evimiz baya bi soğuktu giderken kombiyi kapatmamız ve dönüşümüze kadar dışarda kar yağmış olduğundan dolayı evi ısıtmamız 2-3 günümüzü aldı....

Vee Bir Şiir...

Bilirsiniz sözümde hep durmuşumdur, duracağım

Sevgilime söz verdim ben yirmi yıl yaşayacağım

Düşmanlarım sevinmesin yirmi yıl sonra yok diye

Belli değil yirmi yıla ne zaman başlayacağım

Aziz NESİN

"BAYRAM" sonrası "BRONŞİT"

Bu bayram güzeldi Allah için. Hani bayram tadında derler ya öyle geçti şükür. Bayramlıklar giyildi, büyükler, eş, dost imkanlar ölçüsünde ziyaret edildi. Tatlılar, kavurmalar yendi. Malum geçtiğimiz bayram oğluşun da ilk bayramı olan Ramazan Bayramına hasta girmiştik. Bu sefer hasta girmedik ama bayram sonunda hasta olduk. İlle de bi hasta olunacak yaa (Neyse yine de Allah beterinden saklasın diyorum)

Fakat enteresandır bu sefer oğluşu cidden sıkı giydirdiğime, üşütmemesi için gittiğimiz evlerde kombi derecelerini yükselttirmeme rağmen bayram sonrası hasta oldu! Bayram bitti, ateşimiz çıkmaya başladı. Ben ve malum diplomasız profesörlerimizin teşhisleri "kesin diş çıkaracak bu çocuk" yönünde olsa da değilmiş! Kullanılan şuruplar ve Doktorumuzla olan irtibatlar ve muayenelerin sonucunda oğluşun bronşit olduğunu öğrendik. Benim ilk tepkim "nerde üşüttük ki biz bu çocuğu" oldu! Doktor gülümseyerek "üşütmemiş ki biri bu çocuğa mikrop getirmiş" dedi.

Oğluş doktora gittiğimiz gece ateş, ağrı, öksürük, ve burun akıntısından perişan oldu. Elimiz kolumuz bağlı bişey yapamadan sabah ettik o geceyi.... Antibiyotik ve bi şurup daha başladık hala da devam ediyoruz... Ne mikropmuş arkadaş! O gece "sen hasta olma ben olayım bebeğim" diye çok dua etmiş olsam gerek ki Allah duamı kabul etti ve ben de hasta oldum ama ne hasta bayadır böyle ağır grip olmamıştım. Bana bu kadar ağır geldiyse oğluşu düşünemiyorum! Nitekim ben de başladım antibiyotiğe... Neyseki oğluş şu sıralar atlatmak üzere çok şükür (aman maşallah diyim de!)

Efendim malum 6 aylık olduk ve biz de ek gıdalara artık başladıııkkk derken tam başlayamadan ek gıda maceramız sona erdi gibi bişey oldu. Çünkü hem hastalığın etkisi, hem antibiyotikler inanılmaz bir iştah düşüklüğü yaptı.

Bişey yememek için yapılan hareketler artık sabitlendi. Kaşık ağıza yaklaşınca ağız sıkıca kapatılır. O arada yapılan şebekliklere tepki vermemek için kafa sağa ya da sola çevrilir nefes almak için ağız mecburen azcık aralanır aralanmaz kaşık ağıza sokulmaya çalışılır, birazı dudakların kenarlarından aşağıya doğru akar, birazı ağzın içine... Ağzın içine akan gıda büyük bir ustalıkla pufffff annenin suratına ve etrafa yayılır....

Umarım hastalığın tam olarak geçer geçmez iştahlı bi bebek olursun oğlum. Daha denenecek bir sürü yemek var ve sen daha çoğunun tadını bile bilmiyorsun!

Veee bugün bi uyandık heryer bembeyaz... Seninle mutfağımızın penceresinden karın yağışını izledik. Beyaz görüntü gerçekten insana huzur veriyor. Ama yine de ben yazın gelmesini dört gözle bekliyorum, seninle yazın daha çook şeyler yapacağız....

Aşağıdaki resimleri de bugün çektim, saçlarınla oynanmasından çok hoşlanıyorsun. Ne tesadüf ben de ;D

Bir "İSTANBUL" Masalı.....

Oğluş sıkıca giyinmiş.....

Anne ve Babasıyla birlikte İstanbul'a gitmişler...

Önce gittiği evde manzarayı seyretmiş...

Uzaklara dalııp, gözlerini dinlendirmiş ve keyif çatmış....

Sonra parka gidip, mis kokulu çiçekler arasında gezintiler yapmış...

Deniz kenarında biryerlerde oturup, annesiyle oyunlar oynamış...

Anne ve babasıyla İstanbul Boğazına karşı kahvaltı yapmışlar....

Kahvaltıdan sonra babasıyla hop hop oyunu oynamış....

O gün ailece denizi ve İstanbul' u seyredip çok mutlu olmuşlar....

Uzuunca bir aradan sonra...

Yine baya uzun bir ara oldu farkındayım. Hep aklımın bir köşesinde bloguma bişey yazamayışımın vicdan azabıyla dolanıyordum. Neler mi oldu? Baya baya birşeyler oldu tabi. Yaz bitti, havalar soğudu, günler kısaldı, mübarek Ramazan geldi geçti, Bayram geldi geçti, oğluş da büyüdü tabi ki.... Artık silkelenip birşeyler yazma vakti dedim vee saat şu an 23:00 oğluşu zor uyuttum ben de biraz uykusuzluğa katlanıp bigisayarın başına oturma kararı aldım. Umarım resimler hızlı yüklenir! Bu kadar zahmete katlandıktan sonra bu yazıyı okuyan arkadaşlardan 1 er cümle de yorum istemekle çok olmuyorumdur herhade!

Yazın bitmesinden dolayı gayet mutsuzum sanırım havaların soğumasıyla birlikte artık eve kapanacağız. Oğluşla yazın öğleden sonraki gezilerimizin bu senelik sonuna gelmiş bulunmaktayız. Arada güneş açarsa yine burnumuzu bi dışarı çıkarıyoruz tabi ki. Onun haricinde hafta sonları babamızın bizi gezdirmesini bekleyeceğiz artık!

Kendimi bildim bileli ilk defa bir Ramazan ayı boyunca hiç oruç tutmadım. Firelerim olurdu tabi ki ama bu sene hiç tutmadım malum süt olayı. İnşallah kaza ederim ilerde bakalım!

Ardından gelen bayram bizim oğluşla ailecek geçirdiğimiz ilk bayram oldu. :D İlk gün Oğluş hasta olduğu için hiçbiryere gidemedik tabi. Arefe günü oğluşla baya bi gezdik tabi havaların birden soğuması ve ortalıkta dolaşan grip salgını da üstüne gelince ilk gribini de oldu yavrum. İşin ilginç yanı biz acemi anne baba oğluşun hasta olduğunu anlayamadık tabi her zaman yaptığı öksürük numaraları biraz artmaya başlayıp huysuzlanınca ve bayram sabahı koca adamlar gibi gözler sulu sulu, burun tıkalı, hapşırıklar, öksürükler olunca bizim jetonlar düştü... Allahtan ateşi çok çıkmadı. Ama benim için kötü bi deneyimdi kabul etmeliyim. Neyse Allah beterinden saklasın. Tabi bu durumda oğluşun biran önce konuşmaya başlaması için dualar ettim. İnşallah erken konuşur da derdini anlatır aksi halde anlamak baya bi zor oluyor hele benim gibi saf bir anne için! O yüzden oğluşla konuşma antrenmanlarına devam ediyorum hergün. Şimdilik 3 kelime öğrendi sanırım Annie, babababa, memmem :D Ne kadar bilinçli söylüyor tartışılır tabi! Evet ilk bayramımızda oğluş grip olunca biz de planladığımız çoğu yere gidemedik malesef, sağlık olsun. Çok şükür şimdi iyiyiz ama dışarı çıkarken artık sıkı giyiniyoruz.

Ve geçen doğum günüm inşallah yaşamım boyunca her doğumgünümde yanımda olursun oğlum..

Arkasından pazar günü benim boynum tutuldu. Tam iyileşemedim ama şimdi şimdi kendime gelmeye başladım. Sol tarafım boynum, sırtım ve belim feci durumda robot gibi dolanıyordum. O bişey değil oğluşu kucağıma alıp, öpüp, koklayıp, oyunlar oynamak bi yana altını bile değiştiremiyordum. Bu durumdan da en çok o etkilendi sanırım daha bi huysuz mızmız şu aralar. Uzuun uzuun suratıma anlamsız bakışlar atıyor bazen "beni neden almıyorsun" der gibi. O kadar alıştırmışım ki onu. Ben de alımışım tabi farkında olmadan yanımda yatarken ona doya doya sarılamamak o kadar kötüydü ki tarif edemem. Ama duur seeen hele bi geçsin kaçacak yer ara bi öpcem, bi sarılcam, bi hoplatcam seni; Bal böceğim :D